Nieuwsbrief 10-04-2020

INFORMATIE nav CORONAVIRUS en maatregelen (10 april 2020)

Voortaan elke woensdag buitenactiviteit op ‘tBoss-park, Bachstraat 103, Sittard (naast onze praktijk Fysio Sittard Oost).

Vanaf komende woensdag, 15 april, kun je je inschrijven voor een buitenactiviteit met begeleiding door ons, in kleine groepjes (2 á 3 personen maximaal). Afstand is gewaarborgd. Een individueel op jou afgestemd programma wordt dan door ons samengesteld en begeleid. Dit kan variëren van rennen, wandelen, nordic walk, buitenfitness, ademhaling- en mindfulness of wat jij aan wensen hebt. Ook zullen we het dan uiteraard over de voortgang van je programma hebben.

Wel willen we je vragen om van tevoren in te schrijven, zodat we een goede planning maken. Stuur ons ff een mail (info@solkcentrum.nl) en we sturen een tijdstip terug. Hopelijk tot dan!

Revalidatie na Corona

Revalidatie programma voor Post-Intensive Care Syndroom van Covid-19 patiënten na ontslag, op basis van REACH “post intensive care toolkit”.

De eerste van Corona herstelde patiënten hebben zich inmiddels bij ons gemeld. Deze mensen hebben het er goed van af gebracht. Maar, met name de mensen die op de IC hebben gelegen en beademd zijn geworden, hebben nog een lange weg te gaan. Maar zijn nu met goede adviezen op weg naar herstel en worden bij ons gerevalideerd. Zie beneden korte verder info.

Recente cijfers van het RIVM laten zien dat veel meer patiënten dan tot nog toe werd voorspeld, zeer lang aan de beademing liggen. Lange Intensive Care-opname leidt in veel gevallen tot forse fysieke beperkingen, psychologische aandoeningen en – bij coronapatiënten – naar verwachting ook ernstige longaandoeningen. Een intensief én vaak ook lang herstelprogramma is nodig om terug te keren naar het vertrouwde leven.

De kans dat patiënten klachten ontwikkelen en de intensiteit van de klachten is afhankelijk van de duur en de aard van de immobilisatie en sedatie, beademingsduur, en onderliggende morbiditeiten. De verwachting is dat patiënten herstellende van het COVID-19 virus een of meerdere klachten kunnen ervaren:

  • Longfunctie: longfibrose / verminderde longcapaciteit, verminderde ademspierkracht (inspiratoir en expiratoir)
  • IC-verworven spierzwakte a.g.v. langdurige inactiviteit en polyneuropathy en -myopathy
  • Verminderd aeroob en anaeroob uithoudingsvermogen
  • Gewrichtspijn en/of -stijfheid
  • Algehele vermoeidheid
  • Problematiek in ADL
  • Ondervoeding
  • Cognitieve problematiek: geheugen, concentratie, omgaan met prikkels en plannen
  • Angst en depressie
  • Post-traumatisch stress syndroom (PTSS)

Het cluster van specifieke post-IC klachten heet het ‘Post-Intensive Care Syndroom’ (PICS).

Binnen Centrum voor SOLK is ons multidisciplinaire team (van fysiotherapeuten, psychologen en ergotherapeuten en eventueel diëtiste) gewend om complexe problematiek adequaat aan te pakken, met een op de individuele problematiek afgestemd revalidatieprogramma.

Telefonisch of Videoconsult

Dit kan dus via een video- of telefonisch consult (Skype of Whatsapp). Zoals gezegd, we vinden het belangrijk dat jullie in proces blijven en verder aan herstel kunnen werken. Daarom dat een telefonisch of videoconsult een oplossing kan bieden. We kunnen dan vragen beantwoorden, feedback en informatie geven, de voortgang evalueren, scores bewerken en bespreken en verdere adviezen geven en eventueel een thuis oefen- of beweegprogramma opstellen. Nogmaals stuur ons een mail, als je dit wilt zodat we een afspraak kunnen maken!

Hoe werkt het?

Wanneer we een telefonisch of videoconsult willen plannen, meld je dan via de mail (info@solkcentrum.nl), we zullen dan een tijdstip plannen en afspreken of we via Skype (adres: solkcentrum), Whatsappcontact video-contact (0651120566 of 0629086639) of via Google-hangout contact hebben.  Op het afgesproken tijdstip bellen wij je dan.

Vergoeding

Indien je aanvullend verzekerd bent mogen wij een telefonisch en videoconsult als zitting/consult bij je verzekering in rekening brengen. Uiteraard zullen korte telefoontjes tussendoor hier niet onder vallen. 

Psychologisch consult bij Roberto, is mogelijk!

Roberto werkt wel nog, vanuit zijn privépraktijk!

Link naar zijn praktijk-info:  https://www.psycholoog-en-praktijk.nl/profiel/652/Roberto%20Bini

Adres: Dr. Nolenslaan 157 (unit 36), 6136 GM Sittard, tel. 085.3035740. Neem rechtstreeks contact op met hem of met mij, als Bert als je een afspraak wilt.

Tot slot

Fijne Pasen, willen we je toch wensen. Hoe raar deze ook zal zijn. Houdt afstand en zorg goed voor jezelf! Onze nieuwsbrieven zijn ook terug te zien op onze website, onder kopje nieuws en op de facebook pagina van Centrum voor SOLK.

Blijf bewegen, blijf sparen…., blijf tijd voor jezelf nemen. Meld je regelmatig om zaken te bespreken en bij te sturen.

Zie helemaal beneden opnieuw een traktaatje, zoals hij het zelf noemt, van collega bestuurslid van de Society for Psychosomatic Medicine, Dirk Peeters, Psychiater in België.

Blijf kalm en gezond, we hebben contact, beste groet,

Team Centrum voor SOLK

Monique, Esther, Luc, Eric, Roberto en Bert

www.solkcentrum.nl

Bijlage (De kracht van de onmacht 3):

Lieve mensen,

Ik heb wat bemerkingen bij de oorlogsretoriek die ik de laatste weken hoor, ik geef eerlijk toe dat ik soms ook de verleiding voel om in krachttermen te vervallen. “boots on the ground!”, dat drukt nog mooi uit wat we proberen te doen. “Dit is een gemeen virus”, op wat slaat dat? “we zijn in oorlog met dit virus” is dit nog inbeelding of behoort al tot de waanzin? Ik hoop dat de mensen die deze uitspraken doen nooit een oorlog moeten meemaken en van de miljoenen mensen die voor oorlog op de vlucht zijn heb ik zulke uitspraken nog niet gehoord. En wat met de zichzelf verklarende helden die in de media verkondigen dat ze het wapen tegen Covid-19 dra zullen vinden?

Een virus heeft geen intenties, laat staan kwade bedoelingen. Ik herinner me nog vaak het plaatje dat ik als kind gefascineerd bestudeerd heb en mij nauwelijks kon voorstellen wat ermee bedoeld werd: “VERBODEN TE ROCHELEN TEGEN DE WANDEN VAN DE TRAM”. Een Antwerpse tram wel te verstaan. Op de grond mocht dus wel. Het is een gewone gebeurtenis dat er geregeld een pathogene kiem passeert die een bepaalde soort decimeert. De mensheid heeft tyfus, cholera, pest, polio, tbc, HIV en andere ziektekiemen allemaal redelijk overleefd, niet door medicijnen maar door verbetering van de welvaart, aanpassing van de levensstijl en hygiëne!

Natuurlijk hoop ik ook op een vaccin en een middel dat het virulente van corona kan doen afnemen en zo mogelijk uitschakelen. Misschien wil ik ook nog wel eens daten en zonder angst kunnen kussen. Maar nu moeten we ons vooral inzetten voor het eerste. Ik herhaal graag een uitspraak uit de media: “Dit is geen sprint maar een marathon”. Hoe we met onszelf en de anderen omgaan zal bepalend worden in hoe goed we dit zullen volhouden en hoe we hieruit zullen komen. 

Tenslotte leert oorlogsobservatie ons dat de mensen die de verschrikkelijke dingen die ze meegemaakt hebben met veel angst beleefden minder goed de trauma’s verwerkten dan diegene die het konden opvatten als een levenservaring. Dat haat tegen de vijand demotiverend werkte terwijl vriendschap frontsoldaten langer deed volhouden en overleven. Laat dit dan een meer zinvolle oorlogstaal zijn.

“DE KRACHT VAN ONMACHT”

1. In de plaats van angst, geduldig afwachten:

 “Laat ons deze tijd veraangenamen”

2. Relativeren en de humor bewaren:

“Niet kwetsende humor is helend”!

3. Energie goed doseren:

Doen wat we moeten doen, maar vooral niet doen wat niet zinvol of nuttig is! Verzorg op de eerste plaats jezelf goed, niet geforceerd recreatief sporten (wandelen, joggen, fietsen …) is aanbevolen. Zorg goed voor je naasten. Ons lichaam herstelt het best door voldoende en voldoende goed slapen tijdens de nacht en siësta’s mag als we extra moeten recupereren of slaap te kort komen. “Je kan maar geven aan de anderen waarvan je overschot hebt”, zorg er dus voor dat je genoeg energie over hebt om te zorgen voor de anderen.

4. Aanvaarden:

“Wat we niet kunnen veranderen, moeten we proberen te aanvaarden”.

5. Zingeving:

“Wat men aanvankelijk als drama’s ervaart, worden de belangrijkste levenservaringen voor de mensheid”

Opgemaakt door Dr. Dirk Peeters, psychiater psychotherapeut, liaisonpsychiater AZ Sint Jozef Malle.

Over omgaan met onmacht.

Doseren.

“Laten we hopen dat we de wereld na corona properder aantreffen dan daarvoor” ;

Deze eenvoudige zin verwoordt de essentie van het menselijk bestaan. Wat zou het leven waard zijn als men zich niet zou inzetten voor een betere wereld. En ook al lijkt soms de wereld niet goed, slecht of ronduit gevaarlijk, we kunnen steeds proberen er iets moois van te maken.

Maar onmacht dreigt deze inzet helemaal onderuit te halen. We kunnen dit ideaal echter beschermen of redden door wijs, weloverwogen maar vooral gedoseerd om te springen met de energie die we (kunnen) investeren in het mooier maken van de wereld. Niemand heeft er wat aan wanneer de idealisten ten onder gaan aan hun goede bedoelingen of zich te pletter lopen op onwil of onbegrip van de omringende wereld. Inzet dient strategisch aangewend te worden.

Ik maakte afgelopen week discussies mee over het gebruik van beschermingsmateriaal en de schaarste ervan. Niemand heeft echter gelijk in deze soms pijnlijke confrontaties. We mogen maar beroep doen op een menselijke inspanning wanneer we redelijkerwijs kunnen verwachten dat die inspanning tot een gunstig resultaat leidt. Inzetten van tijd en energie wanneer er een reële kans op welslagen is.  Hiervoor is alweer gesprek, onderzoek, overleg en dialoog noodzakelijk. Zo vormen we samen een beeld hoe iets zou kunnen worden en wat er nodig is om in die richting te evolueren. We kunnen niet anders dan procesmatig denken en in stappen tewerk gaan. Negatief geformuleerd: wanneer we de beschikbare middelen, tijd en energie niet zorgvuldig en strategisch inzetten dreigt  uitputting en moedeloosheid. Wat beschikbaar is aan mogelijkheden, is nog al eens te klein voor wat we willen of verlangen, dat varieert in functie van plaats en tijd maar ook onze eigen energie is sowieso beperkt. Met andere woorden: “niet iedereen is altijd even sterk!”.

Therapeuten hebben in de afgelopen decennia tegen vele generaties cliënten “neen” moeten leren zeggen. Ze hebben mensen uitgenodigd, zoniet verplicht om beter voor zich te leren zorgen. Doseren van inzet en middelen maakt dan ook fundamenteel deel uit van de goede zorg voor het eigen welzijn.

 “Ook al is het recht op een gelukkig leven niet afdwingbaar, toch lijken alle mensen mij er voortdurend mee bezig te zijn” ;

In mijn achterhoofd hoor ik een lied van Raymond van het Groenewoud: “Gelukkig zijn, daarvoor zou ik alles willen geven, weg met de stress en weg met de pijn…”. Maar het leven is vaak een ratrace van gebeurtenissen dat ons op sleeptouw neemt. Met veel onvoorspelbare situaties die ons het gevoel geven dat we iedere dag opnieuw een harde strijd moeten voeren om te overleven.

Velen onder ons komen uitgeblust aan het begin van hun nachtrust toe met een gevoel van het net weer gehaald te hebben, uitgeput maar weer een dag overleefd. En dan maar hopen dat tijdens de nacht, al die zorgen geen bijkomende spanningen veroorzaken die de problemen met elk uur dat we de klok rond zien draaien de boel nog ingewikkelder maken tot we er helemaal niet meer aan uit kunnen en er van rust geen sprake meer is.

Dit put een mens uit en zal velen ertoe verleiden naar verdovende middelen te grijpen. Om even niets meer te moeten weten of niet meer aan de moeilijkheden te hoeven denken. De onmacht van elke dag opzij kunnen zetten, dat kan zalig zijn. De roes van het lege niets lijkt een goed en haalbaar alternatief voor de dagelijkse werkelijkheid. Of we dat ‘even weg van alles’ bereiken door wat alcohol achterover te slaan, ons uitzinnig in het uitgangsleven te storten, ons schor te schreeuwen voor de nationale ploeg, ons als dating sletjes te grabbel gooien, ons even loom te laten uitzakken voor de televisie of ons gebiologeerd verliezen in één of ander multimediaspelletje, het blijven allemaal pogingen om te ontsnappen aan de werkelijkheid.

We lijken met z’n allen steeds op zoek naar een zo goed mogelijk leven. Met andere woorden: als mens zijn we dagelijks bezig met ons individuele welzijn. We proberen tevreden te zijn met de situatie waarin ons leven zich bevindt maar als het enigszins kan proberen we er toch ook nog wat aan te sleutelen. We willen ons goed in het vel voelen. Ongedoseerde inzet om dit doel te bereiken zet de deur open naar misvattingen, frustraties, teleurstellingen, uitputting en aandoeningen die vaak onvoldoende verklaard kunnen worden als men niet door heeft dat het over inzetnegatie gaat.

 “Je kan maar geven aan anderen waarvan je overschot hebt”;

Angst is het meest voorkomende symptoom van ongedoseerde inzet. Angst heeft twee ontstaansmechanismen, laat mij U de achterliggende theorieën besparen en het kort samenvatten.

Als men zichzelf in de toekomst ziet op een manier die men niet wenst, of niet meer ziet, dan is dat een bron van angst. We wensen niemand toe ziek te worden, laat staan aan Covid-19 te sterven, maar de gedachte eraan beangstigt ons wel, voor onszelf maar meestal ook voor al wie ons lief is. Ook in de vorm van zichzelf niet zien in de toekomst, zoals bij doodsangst of grote onzekerheid, voldoet aan deze stelling.

De tweede bron van angst vindt zich in de inzetnegatie. Mensen kunnen vaak niet aanvaarden dat ondanks dat men al het mogelijke doet er toch niets te veranderen is aan een situatie die men anders wenst. “Waar een wil is, is een weg”: luidt het. Maar wat als de weg er niet is ondanks alle ongedoseerde inzet en ongebreidelde wil? Dan dreigt er niet alleen de uitputting, frustratie, depressie maar ook de angst omdat de toekomst er dreigt uit te zien op een manier dat men niet wenst: “Ik zie dat niet zitten, ik zie mij dat niet doen, het maakt me bang…”

Denken over angst versterkt dit alleen maar. Hoe harder mens denkt over de spin hoe groter ze in het hoofd wordt zonder de spin nog maar te zien. Wat angst reduceert is afleiding zoeken, ongeforceerd sporten wordt aangeraden, hobby’s doen, dingen die je nog wel eens wou lezen, daar is nu misschien tijd voor, kleine activiteiten die onmiddellijk deugd doen etc… Handelingen geven het gevoel van controle over de wat de angst triggert. Als men de spin leert dood te slaan is er geen rede meer tot angst. Zoiets is voor een virus niet evident, maar het verklaart wel het soort oorlogsretoriek waarmee we overspoeld worden. Er is hier helaas geen oorlog te winnen. Hoe kunnen we ons voldoende beschermen, hoe gaan we hier best mee om, wat zegt het gezond verstand en wat zegt de wetenschap? Dus voortdurend bijsturen van de richtlijnen naar de omstandigheden en de mogelijkheden die we hebben. Maar ons niet uitputten. Blijf vooral voldoende en voldoende goed slapen want dat is de enige manier dat ons organisme recupereren en herstellen kan. En zo moeten we overschot proberen te creëren in persoonlijke energie.

Tenslotte kan angst weggenomen worden door een beter, duidelijker perspectief op de toekomst te krijgen. En hier wringt een maatschappelijk schoentje. Hoe is het mogelijk dat onze zo fantastische consumptiemaatschappij niet in staat blijkt voldoende maskers en schorten te maken? Dit is een echte ontnuchtering! In welke tirannie wordt de “mainstream”  gemend door “mean streamlined people”? Of durven we te ontdekken dat onze door hebzucht gedreven globalistische samenleving de grenzen van de menselijkheid bereikt en overschreden heeft. Ze slaagt er niet eens in ons de noodzakelijke veiligheid te verschaffen. Durven we toe te geven dat we leven in een ingebeelde welvaart die helaas geen welzijn, laat staan geluk garandeert? Een klein onnozel virusje doet de hele fake wereld haast imploderen. O ironie; blijkt dat die maskertjes en schorten juist ja; uit China moeten komen!

Misschien geeft deze crisis één moment de kans aan het zuivere denken, dat altijd opbouwend is en streeft naar het goede. Ik maak me echter geen illusies, de geschiedenis leert ons dat de tijd der wijzen altijd relatief kort is ten opzichte van de tijd van de generaals en de handelaren. Misschien was het dat wat Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) bedoelde met zijn legendarische uitspraak: “De geschiedenis van de mens leert dat de mens niets leert uit zijn geschiedenis”.

Maar ik heb ontzettend veel hoop als ik zie en hoor hoeveel meer het beste van de mens naar boven komt drijven dan cynisme of kwaadaardigheid naar de oppervlakte komt. Er is namelijk en alternatief.

“Gelukkig zijn an sich heeft weinig betekenis wanneer we het niet met anderen kunnen delen.”

Als mensen elkaar vinden in één of meerdere terreinen die iets met hun welzijn te maken hebben bestaat de kans dat er een boeiende interactie plaatsgrijpt die we vriendschap mogen noemen. Maar dan is er wel iets nodig dat mensen met elkaar verbindt. Volgens de Franse filosoof J.P. Sartre (1905-1980) dient de mens niet alleen zichzelf maar ook de wereld telkens opnieuw te scheppen.  Dat brengt met zich mee dat die wereldscheppende wezens elkaar voortdurend in de weg zouden lopen wanneer er niet zoiets als verdraagzaamheid, genegenheid en nieuwsgierigheid naar dat andere wereldscheppend individu zou bestaan. Misschien zijn dat de elementen die verbondenheid tot stand brengen. Binnen een vriendschap kan het dat er afgeweken wordt van de individuele normen of die van de groep. “Onder vrienden mag je jezelf zijn”, klinkt het dan. Er is een onvoorwaardelijke sympathie die kritische discussies toelaat zonder dat daardoor de genegenheid verloren gaat. Mensen zoeken naar (h)erkenning op het vlak van welvaart, gezondheid en spiritualiteit. Te grote (klasse-)verschillen dienen overbrugd te worden door gemeenschappelijke herkenningspunten op andere deelterreinen, zoals gemeenschappelijke hobby’s of engagementen. Kan Covid-19 deze fundamentele solidariteit herstellen? Al kunnen we vooralsnog niet het virus behandelen, door onze verbondenheid kunnen we wel onze angsten bedwingen. Weten dat we er zijn voor elkaar is een bron van geruststelling.

Anderzijds is er ook vriendschap te ontwaren in beleggings- of serviceclubs die een minimum aan kapitaal vereisen om toegelaten te worden. Dus ook succes is des te aangenamer als er in gedeeld kan worden. We kunnen een eindeloze reeks voorbeelden terugvinden in het dagelijks leven om aan te geven dat vriendschappen een belangrijk element vormen bij het optimaal omgaan met allerhande levensgebeurtenissen.

Andersom zullen mensen die op één van deze gebieden in nood komen juist net die vriendschap zoeken, desnoods bij een hulpverlener. “Nou zeg, jij bent mijn enige betaalde vriend”, zei ooit een cliënt die ik al lange tijd begeleidde. Meer nog, de hulp zou inboeten aan kwaliteit indien de wederkerigheid in verdraagzaamheid, genegenheid en nieuwsgierigheid niet toegelaten wordt. Het behoort wezenlijk tot een hulpverleningsproces om alle zich presenterende fenomenen, dus ook vriendschap een plaats te geven.

Eén van de eerste, mogelijke, slachtoffers van machteloosheid is verbondenheid. De gedragenheid tussen mensen verdampt dan a.h.w. of wordt zelfs losgelaten. Mensen die weinig of geen geluk meer te delen hebben of kunnen delen lopen het risico gemeden te worden. Ze worden als een last ervaren en kunnen zo beginnen wegen op hun directe omgeving. Van de weeromstuit zullen zij die in een moeilijke of uitzichtloze situatie vertoeven, het gevaar lopen onvoldoende te beseffen dat er vrienden zijn waarvoor ze nog veel kunnen betekenen. Zo ontstaat er een proces dat leidt tot een isolement. Die eenzaamheid op zich kan het welzijn al ernstig aantasten. Tegelijkertijd ligt hier een belangrijk hulpmiddel om de machteloosheid te helpen keren; op een gedoseerde manier ‘samen’ een stukje op weg gaan. In tegenstelling tot het zogenaamde gezonde wantrouwen dat het veilig doet achten niemand anders nodig te hebben, blijkt dat het samen verwezenlijken van projecten, het samen scheppen van een wereld tot meer tevredenheid en betere resultaten te leidt.

VEEL MOED, OPTIMISME EN STERKTE!

Dr. Dirk Peeters

Liaisonpsychiatrie

Diensthoofd D-Dienst, St. Jozef-Malle Ziekenhuis (Belgie)